Ahmet Yamakoğlu Filipinler’deki hatıralarını anlatırken dedi ki: Zamboanga’da eğitim hizmetleri kendisini ispatladı ve başarılarını herkese kabul ettirdi. Hatta Zamboango şehrinin vâlisi Bayan Maria Clara Lobregat’ın takdirlerini kazandı. Bilhassa Kayseri’den gelen esnafımızın kendisini ziyaret edip “Siz bu eğitim yuvalarına mademki, bir anne gibi sahip çıkıp destek veriyorsunuz. Bizde annelerin eli öpülür. Müsaade edin, evlatlarınız olarak elinizi öpelim.” demeleri üzerine o da “Ülkemizde maalesef Müslüman-Hıristiyan çatışmasından dolayı bizde oluşan bazı yanlış kanaatleri sizler değiştirdiniz ve bizlere Müslümanlığı, Müslümanları sevdirdiniz. Sizlere teşekkür ederim.” demiş. Bir bayram kutlamaları sırasında bizim okulun öğrencileri önünden geçerken ayağa kalkmış ve halka “İşte şimdi de benim yeni evlatlarım geçiyor!” mealinde sözler söylemiştir.
Fakat Filipinler’in başşehri Manila’da okul açmak için arkadaşlarımız teşebbüse geçince, merkezî hükümetin Zamboanga üzerindeki eskiden kalma şüpheleri zâil olmayınca, uzun zaman bu teşebbüs meyvesini verememiştir. Ancak artık 2001 yılında kesin olarak okul açma kararı verilir. Ama ağır işleyen bürokrasi ve Müslümanlar üzerinde olan soru işaretleri peşimizi bırakmaz. Manila’nın milletvekilleri ve belediye başkanı ile randevu alınmaya çalışılır ama bir türlü cevap alınamaz.
Bunun üzerine arkadaşlarımız Zamboanga şehri Valisi Bayan Maria Hanımefendi ile görüşüp yardım isterler. Maria Hanımefendi hemen, milletvekili olan oğlu Celso Lobregat ile görüşüp, yardımcı olmasını ister.
Milletvekili Celso Beyefendi, randevu alınamadığını öğrenince arkadaşlarımızı meclis binasındaki ofisine çağırır. Sonra da arkadaşlarımızla beraber genel kurul salonuna gider. Görüşmeler arasında, kendi partisinden olan Manila San Juan bölgesinin milletvekiliyle, kuliste görüşmeyi sağlar. Celso Lobregat, arkadaşı milletvekiline şu önemli sözleri söyler: “Sana, herhangi birilerini tanıştırmak için getirdim. Bunlar benim bölgemde okul işleten gençler. Hem de beş senedir tanıdığım ve her şeylerine kefil olacağım şahsî arkadaşlarım. İnanmayacaksın ama bunlar Müslüman! Biliyorsun, biz Mindanao bölgesinde, Zamboanga’da yıllarca Müslümanlarla savaşmıştık. Şimdi ise sana şu Müslümanları tavsiye diyorum. Eğer Mindanao’daki Müslümanlar, kavgacı değil, bu insanlar gibi barışçı, uzlaşmacı olsalardı ve biz Hıristiyanlar da bu Müslümanlar gibi, karşısındakini dinlemeye ve ne demek istediğini anlayarak çözüm bulmaya gayret etseydik Mindanao’da yıllarca kan dökülmeyecekti. Bu sebeple diyorum ki, sen çok şanslısın, bu insanlar Manila’da senin bölgende okul açmaya karar vermişler. Gel bu işin bir parçası ol. Böylece ikimiz de huzur duyacağımız bir iş yapmış olalım!”
Vali Bayan Maria ölmeden önce, oğlu Celso Lobregat’a, kendisinden sonra Zamboanga’ya vali olmasını ve bizim okullara sahip çıkmasını vasiyet eder. Vefatından sonra da Celso vali olur ve annesinin vasiyetini tutar…
Prof. Dr. Thomas Michel’in birçok yerde “Bir gün Filipinler’de bir mahallede caddede yürüyordum. (Ama burası ikiye ayrılır. Bir tarafında Müslümanlar, öbür tarafında Hıristiyanlar yaşar. Ama iki taraf birbirine geçmekten çekinir.) Birden karşıma bir Türk okulu çıktı. Girdim, baktım, Müslümanlarla Hıristiyan çocukları beraber kardeş kardeş yaşıyorlar. Veliler de hep beraber çalışıyorlar. Yani cehennem ortasında bir huzur adacığı!” diye anlattığı okul, işte bu okul.
