De natuur is op bepaalde punten en in het geheel een tentoonstelling van de Goddelijke wonderen. Echter, in plaats van het een tentoonstelling te noemen, geven wij de voorkeur aan de benaming van een ‘boek’. Dit ‘boek’ of tentoonstelling was ooit veel meer schitterend. Zoals een prachtig schip vaart in de oceaan van liefde en extase of een kroonluchter met duizend en één lichtjes, het was onvoorstelbaar mooi. Met zijn smaragdgroene heuvels en hellingen en opwindende valleien en vlakten. Met haar bossen bewoond door duizenden soorten vrolijke dieren en de paradijsachtige tuinen, velden en boomgaarden. Met de zingende vogels en vrolijk zoemende insecten was dit ‘boek’ het rijk grenzend aan de andere wereld, Goddelijke genade werd in de vorm van regen naar de aarde gegoten om haar meer vruchtbaarheid te schenken en in ruil daarvoor werden de handen in die richting open gehouden in diepe dankbaarheid.
Dit prachtige boek, deze charmante tentoonstelling, is door de oneindig Barmhartige gecreëerd en voorgelegd aan de mens het te observeren, te bestuderen en er verblijd door te raken. Hoe spijtig dat er niet meer zorg aan gegeven wordt dan dat gegeven zou worden aan een hoop rotzooi of afval. Erger nog het wordt steeds meer en meer als een woestenij en als een mesthoop.
De lucht van vandaag, de ooit prachtige dirigent van Goddelijke geboden, is een verstikkende rook en een riskante ‘draaikolk’. Water, de bron van het leven en andere Goddelijke Geschenken, is ofwel in de vorm van een angstaanjagende overstroming of vormen bedroevende hoge golven. En de aarde, de schat van Goddelijke genade en Erbarmelijkheid, is een wildernis, niet langer produktief en een ruïne zonder enige ecologische balans.
Zoals al het andere, wat ons is toevertrouwd, hebben we dit beklagenswaardig behandeld. Dit ‘boek’, deze magnifieke tentoonstelling wat de belichaming is van Goddelijke Gratie en Genade.
Hoe beklagenswaardig en onaangenaam hebben we de vlakten en verblijfplaatsen behandeld. We hebben het veranderd in woestijnen en heuvels van ruïnes. Hoe beklagenswaardig en onfatsoenlijk hebben we de zeeën en rivieren vergiftigd.
Hoe beklagenswaardig en onfatsoenlijk hebben we de lucht, water, velden, bossen en tuinen behandeld, die we ongunstig hebben gemaakt voor elke vorm van leven. Hoe beklagenswaardig en onfatsoenlijk hebben we ons zelf behandeld, door deze paradijsachtige wereld te veranderen in een hel.
Tenzij we deze wereld verbeteren die we hebben vernietigd en vergiftigd en het herstellen naar haar essentiële schoonheid en verhevenheid, is het onvermijdelijk dat het op ons zal neerdalen als een regen aan brokstukken.
“Het geloof van Gülen kan vergeleken worden met een glas water. Zonder kleur, zonder geur, zonder smaak. Maar wanneer het omhoog gehouden wordt is het een prisma dat alle schoonheid, mysterie en wonderen reflecteert van het universum.”
Richard Penaskovic, M Fethullah Gülen’s Response to the “Clash of Civilizations” Thesis
“Een centraal concept welke Gülen extrapoleert uit de traditie is Hizmet, die over het algemeen verwezen wordt als religieuze dienst. Volgens zijn maatschappelijk georiënteerde idee van islam heeft hij dit concept uitgebreid tot elke daad ten dienste en ten voordele van anderen.”
Fabio Vicini, heroverwegen van islamitische patronen en de sociaal-politieke gevolgen.
