Çoxdan konsert salonunda belə rahat və arxayın əyləşməyim yadıma gəlmir. Burada əməlli-başlı möcüzə yaşanırdı. Yeddi min nəfərlik möhtəşəm salonun səhnəsində göyərçin kimi qanad açaraq, bir az da musiqinin şirin melodiyalarını özünə hopdurub pərvazlanan türk dili hamını sehrləmişdi. Hər kəsin sinəsində ana dilindən qaynaqlanan millət və Vətən sevgisinin təlatümə gətirdiyi bir ürək çırpınırdı.
Həyatda insanı riqqətə gətirən çox sevincli anlar olur. Amma bu anların bir qismi
elə həmin saniyələrdə duyğuları qabardaraq keçib gedir, bir qismi isə təkcə hissləri
coşdurmur, həm də insanın beynini məşğul edərək, onu uzun müddət düşündürür. Ötən
bazar günü final mərhələsi Avropanın ən böyük konsert-şou sarayında – İstanbul Göstəri
Mərkəzində keçirilən VI Beynəlxalq Türkcə Olimpiadası mənim üçün məhz belə düşündürücü
bir məqam idi, həm də olduqca ali bir məqam. Dil hər bir xalqın milli varlığı, onun
yaddaşı, düşüncə və təfəkkürünün daşıyıcısıdır. Bu dil o zaman müqəddəsləşir və
qüdrətli olur ki, ona sevgi hər kəsin ruhi ehtiyacına çevrilsin. Türk dili festivalı
çoxlarında belə bir qənaət yaratdı ki, bu dilin daşıyıcılarının babaları Uzaq Sibirdən
tutmuş Asiya və Afrikayadək, Anadoludan tutmuş Avropayadək qılınc çalarkən, təkcə
milli qürur və istiqlal uğrunda deyil, həm də bu gün milyonlarla insanın danışdığı
dil uğrunda mübarizə aparıblar. Əgər bu gün Erkan bəy (Erkan Çağıl 9 il əvvəl ailəsi
ilə birlikdə bizneslə məşğul olmaq üçün Tanzaniyaya gedib. Məqsədi bu ölkədə pul
qazanıb elə bu ölkədə fəaliyyət göstərən türk liseylərinə maddi yardım etmək olub.
Lakin bir neçə il əvvəl yeni lisey binası inşa etmək üçün əraziyə baxmağa gedərkən
yolda avtomobil qəzası keçirib və həyatını itirib. İndi həyat yoldaşı Arzu Çelik
iki azyaşlı övladı ilə birlikdə onun məqsədlərini həyata keçirmək üçün hələ də Tanzaniyadadır
– red.) kimi türk dilini yaymaq missiyası ilə Tanzaniyaya üz tutmuş mücahidlər varsa,
deməli, uluların ruhu hələ də yaşayır. Əslində dünyanın müxtəlif dillərində danışan
110 ölkəsindən festivala gəlmiş 550 şagirdin hərəsində bir dil zərrəsi parıldayırdı.
Bu festival türk dilinə layiq olduğu bir genişliyi verdi, onun tükənməyən hüdudlarını,
gücünü, miqyasını göstərdi. Dünyanın bütün qitələrindən gəlmiş uşaqlar mahnılara
və şeirlərə hopmuş insan sevincini və kədərini, nəşəni və ağrını türk dilində ifa
etdilər. Hamını həyəcanlandıran Monqolustan məktəblisinin oxuduğu “Sakarya Türküsü”
güman edirəm ki, hələ çoxlarının yaddaşında kino lenti kimi fırlanacaq.
Dünənə qədər türk dili bir toplum kimi yalnız türk millətinin müqəddəs xəzinəsi,
onun zehni və çırpınan ürəyi idi. Amma indi dairə genişlənir, artıq türkcənin sərhədləri
Avropa və Asiyaya doğru dartılır. Türkcə təkcə türk xalqlarının ortaq dilinə çevrilmir,
həm də BMT-nin işlək dillərindən biri olmağa iddialı görünür. YUNESKO-nun və Avropa
Birliyinin qurumlarının budəfəki İstanbul festivalına xüsusi maraq göstərməsi, ayrıca
ödül təsis etmələri maraqlı perspektivlərdən xəbər verir.
Kim nə deyir-desin, milli dil milli hissin, milli düşüncənin gəlişməsində çox
güclü amildir. Bunu tarix sübut edib və dil festivalının incə bir fəlsəfəsi də bununla
bağlı idi. Dili sevmək vətəni, milləti sevməkdir. Bu sevgi danışıqda deyil, əməldə,
işdə görünməlidir. Festivalı təşkil edənlər Türkiyəyə, türk dilinə və millətə olan
sevgilərini təkcə Anadoluya deyil, bütün dünyaya nümayiş etdirdilər. Onlar bu tədbiri
bir qurumun deyil, bütün Türkiyənin bayramına çevirə bildilər. Əslində bu, ən azı
110 ölkənin gözü ekranlarda olan insanlarının bayramı idi. Bir az da dəqiq desək,
bu tədbir dünyanın coğrafi mərkəzində qərar tutmuş Türkiyənin yeni dünya ilə barış
və xoşgörü dialoqu idi.
Fikrimcə, bu festival təkcə dil sevgisinin zəfəri deyildi, həm də Tanrıya, Onun
yaratdığı insana sevginin və xoşgörünün təntənəsi idi. Bu fikri əlvan qiyafələrdə
böyük səhnəyə çıxan dünya uşaqlarının xoru daha gözəl ifa etdi:
Biz dünya çocuqlarıyız,
Bir ağacın budaqlarıyız,
Dünyanı qucaqlayan,
Sevgi ilə barışız.
