Baştan belirteyim: Yorum ve kanaatlerimin Hizmet, camia ya da cemaat, adına ne derseniz deyin onu temsil etme gibi bir fonksiyonu elbette yok. Zaten aslında belki Gazeteciler ve Yazarlar Vakfı’nın resmi açıklamaları hariç hiçbir kurum ya da kişiyi Hizmet’in sözcüsü olarak görmemek lazım. Dünyanın neredeyse her yerine yayılmış bir ideali, insan odaklı sektörlerde temsil eden bu olgu zaten monolitik olamaz.
Tam bir gönüllüler hareketi niteliği taşıyan bu yapıyı amacına uygun en iyi tarif eden “Hizmet” kelimesi olsa da yazının devamında kamuoyundaki genel eğilime uyup cemaat diyeceğim. Yazacaklarım bir uzmanlık iddia etmiyor. Ne var ki bilip bilmeyen herkesin cemaat üzerine yazdığı ve linç girişiminin zirve yaptığı şu günlerde vicdanım susmaya elvermiyor. Yazacaklarımı Hizmet hareketini takdir eden bir “katılımcı gözlemci”nin izlenimleri olarak kabul edebilirsiniz.
İçinden geçtiğimiz ve vahametini bu fırtına dinince fark edebileceğimiz akıl tutulması öyle derin ki neredeyse evde kalmış kızlar bile cemaati kendilerine komplo kurmakla suçlayacak. Şaka bir yana, havuz medyasının cemaate yıkmadığı olmuş ya da olmamış vaka kalmadı. Sadece havuz kanalları seyreden bir vatandaş -ki toplumun birincil bilgi kaynağı televizyon- cemaatin lüks içinde yaşayan ve hayatını başkalarına komploya adamış insanlar topluluğu olduğuna inanabilir.
Geçen gün son birkaç yazısında cemaattekilerin kendilerinin seçilmiş olduğuna inandığını yazan Ruşen Çakır’a merak edip bu varsayımının kaynağını sordum. Özeleştiri çağrılarına gelen cevapların “biz hata yapmadık, yapmayız” şeklinde oluşundan böyle bir sonuca varmış. Herhalde sosyal medyadaki tepkilerden bahsediyor. Sanal âlemde gerçek varlığı bile şüpheli hesapların cemaati temsil edip etmemesi bir yana, kendi adıma seçilmişlik iddiasında bulunan hiçbir cemaat sempatizanına rastlamadım. Ama Allah’a kendilerini “Kur’an ve iman hizmeti” olarak gördükleri bu yola sevk ettiği için şükreden çok isim gördüm. Cemaatle ilgili yapılan varsayım ve değerlendirmeler bu analiz düzeyinde olacaksa gidecek çok yolumuz var demektir.
Bilen bilir, ama bilmeyenlerin ilginç bulabileceği bir itirafta bulunayım. Dışarıdan sanki güç kaynağıymış gibi gözükse de “hakiki cemaat mensubu olmak” o kadar matah bir şey değil. Neden mi? Maddi-manevi fedakârlık gerektiriyor da ondan. Cemaatten olmak, cemaatin kurumlarındakiler için mütevazı maaşlarla çalışmak, başka işleri olanlar için sürekli kaynak ihtiyacı olan insani hizmetler için maddi manevi yardımda bulunmak demek. Bir ev hanımı için sosyal bir faaliyete yemek yapmak, misafir ağırlamak, başarılı bir öğrenci için küçüklere ders vermek, belletmen için uykusuz kalıp öğrencilerin üstünü örtmek, hizmet prensiplerini benimsemiş bir kamu görevlisi için kullandığı resmi araca hak geçmesin diye benzini cebinden koymak demek. Haliyle, “Allah rızasından daha aza kendinizi satarsanız ucuza gitmiş olursunuz” sözünü şiar edinenler para ve makam gibi tuzaklara daha dayanıklı olabiliyor (kimsenin garantisi yok o ayrı), ama dışarıdan bakanlara “yürek yemiş gibi” gelebiliyorlar. Aslında tüm bu anlattıklarım, olması gereken Müslüman ahlakından başkası olmasa da kolektif hale bürününce demek ki dindaşları bile rahatsız edebiliyor.
Peki cemaat sütten çıkmış ak kaşık mı? İçinde insan faktörü olan hiçbir yapı gibi değil. Cemaate özeleştiri çağrısının zamanlamasını iyi niyetli bulmasam da, özellikle medyada geçmişte kullanılan dil gözden geçirilebilir ve hak ihlalleri kime olursa olsun daha yüksek sesle karşı çıkılmalıydı denebilir. Zaten Kerim Balcı da Şener ve Şık davası konusunda bu özeleştiriyi yapmıştı. Sonuçta kitaba bomba muamelesi yapan iktidarla aynı ligde bir görüntü verildi. Hocaefendi de hükümete gereğinden fazla hüsnüzannın cezasının çekildiğini belirtmişti.
Eğer cemaatten beklenen, ülkenin üstüne çökeceğini kendi ağzından itiraf eden darbecilerin ya da yolsuzlukların olmadığını varsaymaksa asıl o, toplumun genel iyiliğine ihanet olur.
Kaynak: http://www.zaman.com.tr/sevgi-akarcesme/cemaatten-olmak-ve-ozelestiri_2235037.html
