Ramazan’ın yaklaşmasıyla birlikte başlayan reklamları bilirsiniz; “Kars Erzurum Erzincan Konya Ardahan benim” şarkısını hatırlatırcasına memleketin bir ucundan bir ucuna uzanan iftar sofraları gelir ekrana. Bir yudum su başında kurulan bu dostluk ve paylaşım köprüsünün erişmediği yer kalmadı neredeyse. İftar sofralarından biri de geçen hafta Japonya’da kuruldu. Türk işadamlarının Japonya’da on yıl önce kurduğu Bahar Eğitim Kurumları, tarihi ve kültürel ortaklıkları bulunan iki ülkenin farklı platformlardan temsilcilerini bu kez de iftar sofrasında buluşturdu. Bu yıl ikinci kez iftar daveti veren Bahar Eğitim Kurumları, Japonya’nın 6 büyük şehrinde Türk kültür merkezleri, dil okulları ve iki uluslararası kolej ile faaliyet gösteriyor. Bu okullarda halen 800 civarında öğrenci eğitim görüyor.
Tokyo Imperial Otel’de 11 Ekim akşamı gerçekleştirilen iftara Türkiye’den Devlet Bakanı Kürşad Tüzmen, Türkiye İhracatçılar Meclisi (TİM) Başkanı Oğuz Satıcı ve Tokyo Büyükelçimiz Solmaz Ünaydın gibi isimler de katıldı. Hatta Kürşad Tüzmen’in, Tokyo Eğitim Vakfı başkanı tarafından kendisine hediye edilen Samuray kılıcıyla verdiği poz, gazetelerde de yer buldu. Gecede Japon imparatorluk ailesinden Prens Takeda Nomiya, Japonya eski Başbakanı Koizumi Junichiro’nun genel sekreteri İijima İsao, eski bakanlardan Koike Yuriko, milletvekilleri Sugimura Taizo, Harada Yoshiaki ve Hitotsubaşi Üniversitesi’nden Türkiye uzmanı Prof. Naito Masanori de vardı. İftar programı ise iki din adamı, Japon Din Konseyi Vakfı Başkanı Şişino Fumio ve Tokyo Camii imamı Ensari Yücetürk’ün Japonca ve Türkçe olarak dünya barışı için ettikleri dua ile başladı. Duanın ardından Türk mutfağını keşfetme zamanı gelmişti. Ama elbette işin aslı ‘yemek bahane sohbet şahane’ idi. Masalarda konuşulan konuların başında Türkiye ile Japonya arasındaki iletişimi artırma isteği geliyordu. Biz İstanbul’da her yanın Japon turistlerle çevrili olduğunu sanırdık ya, meğer yılda Japonya’dan dışarı çıkan 12 milyon turistin ancak 100 bini geliyormuş Türkiye’ye. Ancak işin bir de iyi yanı var; tatilini yurtdışında geçiren Japonlara, “Gittiğiniz ülkeler arasında tekrar gitmek istediğiniz hangisi?” sorusu yöneltilince en çok alınan cevap ‘Türkiye’ oluyormuş. Japonya’daki Türklerin izlenimi, sokaktaki ‘Japon’ vatandaşın Türkiye hakkında çok da bilgisi olmadığı yönünde aslında. Onlar daha çok tarih kitaplarında yer aldığı şekliyle Osmanlı’dan haberdarlar.
Zaten, aslında iki ülkenin en temel benzerliği de buraya dayanıyor. Binlerce yıllık köklü bir geçmişe ve imparatorluk geleneğine sahip olan Türkiye ve Japonya’nın kader ortaklıkları, Batılı hayat tarzını 19. yüzyılda kabul etmeye başlamalarında da devam etmiş. Her iki ülke de bir yandan geleneğine bir yandan dünya çapındaki gelişmelere ayak uydurmaya çalışarak çok zor bir işin altından kalkmaya çalışmışlar. Elbette Ertuğrul Firkateyni’nin Japonya’ya gönderilişi ve daha sonra Atatürk’ün çabaları ekseninde gelişen iletişimi de unutmamak gerekir.
İftar programı biraz da işte bütün bunların meyvesi görünümündeydi. Salonun dili bunu söylüyordu. Elbette politikacılar, sektör temsilcileri ve işadamları önemli konuşmalar yaptılar; ancak hiçbiri Horizon Japan International School öğrencilerinden kurulu koronun, Japonca, Türkçe ve İngilizce olarak seslendirdiği şarkılar kadar gönülden alkış toplamadı. Japon sanatçıların kanun, ud, saz ve kemanla icra ettiği Türkçe eserlere gösterilen teveccüh de bunun altında kalmadı aslında. Bahar Eğitim Kurumları Yönetim Kurulu Başkanı Mustafa Arslan da bütün bu manzaranın daha da büyüyerek devamını diledi ve, “Biz üzerimize ne düşüyorsa yapmaya hazırız.” dedi. Bu aslında, o gece orada bulunan herkesin gönlünden geçen cümleydi. Aradaki kilometrelerce mesafeye rağmen talihin cilvesiyle bir şekilde kader ortaklığı yapmış iki ülkenin hâlâ birbirleriyle alıp vereceği çok şey olabilir. Mesela şu “Japonlar yapıyo abi!” cümlemizin altını biraz doldurup, ‘nasıl’ sorusunun cevabında yardım etseler fena mı olur!
