Günümüz ülkelerinin en temel toplumsal sorunu, şiddet… Uzunca yıllar Rotterdam’ın Feyenoord semtinde yaşadım. Hani şu futbolu ile meşhur Hollanda takımının semtinde…
Hafta sonu maç olduğunda sokağa çıkamazdık. Elleri beyzbol sopalı taraftarlar, yanlarından geçtikleri otobüs duraklarının camlarını kırar, köşe başına park etmiş araçların kaportalarını çizer ve tam bir sokak terörü estirirdi… Bizim ülkemizde de özellikle derbi maçlarda görüyoruz bu türden sahneleri…
Son Fenerbahçe-Galatasaray maçından sonra yolda öylesine duran arabayı, üç-beş kişi omuz atıp ters çevirmişlerdi ya hani…
Kimin olduğunu dahi bilmedikleri dükkânların camlarını kırarken çılgınca bağırıyorlardı ya hatırlarsanız…
Hele bir tanesi elinde “döner bıçağı” ile karşı tarafa saldırırken kameraya yakalanmıştı ya…
Ne adını bildiği ne de memleketini tanıdığı insanlara sırf “karşı taraf” olduğu için ölümüne saldırmak… Ne kadar bozuk bir ruh hali değil mi?
Bu durumu değerli bir psikolog dostuma sordum: “Nedir bunun izahı?”
“Kişilik bozukluğu.” dedi ve devam etti: “Böylesi kalabalık gruplardaki insanlar, kendi içlerindeki gizli yanları ortaya çıkartırlar… Kendilerini kalabalıklar arasına gizlerler… Bu kişiler aslında güncel yaşamında hayli beyefendidir… Eşine koca, çocuklarına babadır… Ama işte ne zaman fırsat bulursa, o zaman bilinç altındaki kirli dünyayı yaşamaya başlar…”
Perşembe akşamı Türk Telekom Arena’da Türkçe Olimpiyatları kapanış programı vardı…
Çoluk çocuk biz de bu coşkuya ortak olalım diye yola çıktık, ama stadyuma ulaşmak ne mümkün…
Trafik ana baba günü…
56 bin kişilik stadyuma yaklaşık 65 bin kişi girmiş… Bir o kadarı da dışarıda kalmış… Araçla gelenler park edecek yer bulamıyor… Otobandaki trafik tamamen felç olmuş…
Ama bu can sıkıcı trafik içinde bir şey dikkatimi çekti… Kimse kimsenin hakkına tecavüz etmiyor… Herkes büyük bir sükûnet içinde önünde akan trafiğe razı…
Vakit gelip de yarışma başladığında dışarıda kalanlar yine sükûnetini bozmuyor ve herkes birbiri ile anlaşmışçasına Burç FM’i açmış, radyodan canlı olarak olimpiyatları dinliyor…
Araç içindekilerde bir tatlı tebessüm… Şarkılara eşlik ediliyor…
Onca can sıkıcı kalabalık karşısında kimse saldırgan değil, kimse sinir krizleri geçirmiyor…
İnsanların sinirleri alınmış sanki… Uzaylı gibiler… Sakin ve sessiz…
Hatta bizim önümüzde bir tır, küçücük bir yola yanlışlıkla girmiş, tek yönlü yolda park edilmiş araçlar yüzünden ne ileri gidebiliyor ne de geri…
O sırada aklıma Feyenoord geldi…
Böylesi bir tır Feyenoord Stadyumu’nun hemen yanında ya da İstanbul’daki bir derbi sırasında trafiği felç etse ne olurdu diye hayal ettim…
Cevap için çok düşünmeye gerek yok…
Elleri sopalı kişiler o tırı da, o tırın şoförünü de perişan ederlerdi…
Ama burada öyle olmadı…
Arkada trafik içinde sıkışmış araçların içindeki sürücüler birer birer araçlarından indiler… Her biri büyük bir sükûnet ve samimiyet içinde tırın o kalabalık alandan çıkışına yardımcı oldular…
Ne kadar mı sürdü bu kurtarma operasyonu? Tam yarım saat… Ama kimse hırsından kornaya basmadı… Kimse araçtan inip öfke nöbetleri ile aracının tekerlerini tekmelemedi…
Herkes büyük bir olgunluk içinde, stadyum dışına taşan sesin tesiri ve gururu ile tebessüm ediyordu… Hatta araç içindeki küçük çocuklar şarkılara eşlik ediyordu…
İşte o sırada psikolog arkadaşın sözünü hatırladım: “Kalabalıklar içinde insan gerçek kişiliğini ortaya koyar.”
Evet, bu insanlar kendi kişiliklerini bu zor durumda sergiliyorlardı…
Belki üzüldüm Türkçe Olimpiyatları’ndaki coşkuya stadyum içinden eşlik edemedim diye…
Ama sevincim, üzüntümü dağıttı…
Zira ülkemizdeki bu güzide sivil toplum hareketi, toplumsal bir rehabilitasyon görevi de görüyor…
Stadyumun önünde elinde döner bıçağı ile karşıdaki kişiye saldıran kişiler, bu hizmet hareketi ile trafiğe sıkışmış kişiye yardım eder hale bürünmüş…
Birbirine kin ve nefretle bakan insanlar, trafik centilmeni olup çıkmışlar…
Tam da o sırada Cihan FM’de bir Davudi ses çınladı kulağımda: “Bir gün gelecek, yazık etmişiz bu samimi insanlara diyecekler.” diyordu…
Umarım kimse yarın böylesi bir pişmanlığı yaşayacak miyop durumuna düşürmez…
