Aysal Aytaç Bey, Hacı Kemal Ağabey hakkında, hatıralarını anlatırken diyor ki: Eski Kırgızistan Milli Eğitim Bakanı Çınara Hanımefendi’yi, bakanlıktan ayrıldıktan sonraki ziyaretlerimin birisinde bana Hacı Kemal Erimez’i anlattı.
Onun Kırgız eğitimine yaptığı katkılardan sitayişle bahsetti. Bir ara ağlamaya başladı. “Hacı Kemal Bey’le Kırgız gençlerinin yetişmesi konusunda çok gayret gösterdik. Çok fikir yürüttük, çok gözyaşı döktük.” dedi ve ilave etti: “O gözyaşları Kırgızistan’daki Sebat Eğitim Şirketi’nin kurulmasında çok etkili oldu. Sebat Eğitim Şirketi; Kırgızistan’da açtığı Alatou (Aladağ) Üniversitesi ve özel okulları ile Kırgız eğitimine çok olumlu katkılarda bulundu. Onun için bağımsızlık sonrası Kırgız eğitim sisteminin şekillenmesinde Hacı Kemal’in önemli rolü olmuştur. Bakanlıktan ayrıldıktan sonra da Hacı Kemal, Kırgızistan’a geldiğinde beni mutlaka ziyaret ederdi. Bakanlık görevindeymişim gibi bana saygı gösterirdi. Kendisini rahmetle anıyorum.”
Türkiye-Tacikistan Eğitim bakanları arasında Daimi Komisyon Toplantısı yapmak üzere Tacikistan’a gittiğimizde havaalanında bizi Hacı Kemal Ağabey karşıladı. Tacikler kendisine “Hacı Ata” diyorlar. Orada, “Hacı Kemal Erimez Lisesi”nin ikinci katında küçük mütevazı bir odada ikamet ediyordu. Fizikî şartlar da rahat değildi. Şeker ve kalp hastası olmasına, ilerlemiş yaşına rağmen heyecandan yerinde duramıyor, Tacikistan’la ilgili eğitim projelerini anlatıyordu. Bir ara öyle bir coştu ki, tutmak mümkün değil. Heyecandan yüksek sesle ağlamaya başladı. Onun ağlaması çok meşhurdu. Ağlamaya başlayınca uzun süre ağlaması devam ederdi. Ağlama devam ederken, Kazakistan Eğitim Müşaviri arkadaşımız Atilla Erbil de yanımızdaydı. O da ağlamaya başladı. Atilla’ya dönerek; “Oğlum sen niye ağlıyorsun, sen bari ağlama!” dedim. Atilla, “Hacı Ağabey bu yaşta, bu rahatsızlıklar içinde buralarda Tacikistan’a eğitim hizmeti verirken heyecanından ağlıyor, ben de kendim için, benim halim ne olur diye ağlıyorum.” cevabını verdi. Hacı Ağabey, bir süre ağladıktan sonra uzaklara işaret ederek: “Görmüyor musunuz, o önden gidiyor biz de arkasından devam ediyoruz!..” dedi.
Hacı Ağabeye önden gidenin kim olduğunu ne biz sorduk, ne de o söyledi. O akşam Tacik Eğitim Bakanı Münire Hanım’ın heyetimiz onuruna verdiği akşam yemeğine yetişmek üzere Hacı Ata ile birlikte onun mütevazı ikametgâhından ayrıldık. (…)
Tacikistan Eğitim Bakanlığı “Tacikistan’ın 80. Yıl Hatıra Kitabı” isimli bir kitap yayımlamış. Açtığı özel okullarla ülke eğitimine çok büyük katkılarda bulunan Hacı Kemal Erimez’e özel bir yer verilmiş. Kitapta Tacikistan dışından adı yazılan tek yabancı kişinin Hacı Kemal Erimez olduğunu büyük bir gururla öğrendik.
Tacikistan tarihinde Hacı Kemal Erimez gibi böylesine özel önem verilen yabancı ikinci bir kişi yok. Bu durum Taciklerin gönlünde Hacı Kemal’in aldığı yerin ne kadar aziz ve mübarek olduğunu gösteriyor.
Hacı Ata’nın ebediyete intikal ettiği günlerde M.E.B. Yurtdışı Eğitim Öğretim genel müdürü olarak resmî görüşmelerde bulunmak üzere Duşanbe’ye gitmiştim. Tacikler tarafından heyet onuruna verilen bir kokteylde, uzaktan, başbakan yardımcısı olduğunu öğrendiğim bir hanımefendinin bize doğru geldiğini gördüm. Yanımıza gelince bana sarıldı, ağlamaya başladı. Bir şeyler söylüyordu ama anlamıyordum. Yalnızca sık sık “Hacı Ata! Hacı Ata!” diyordu . Yanında bulunanlar Tacik halkının Hacı Ata’yı çok sevdiğini, benim de Hacı Ata’nın arkadaşı olmamdan dolayı çok duygulandığını ifade ettiler. Bir kere daha Hacı Ata’yı rahmetle andık..
Aysal Aytaç Bey gibi biz de onu rahmetle anıyoruz.
