Atatürk, Kurtuluş Savaşı’yla yurdumuzu düşmanlardan arındırdı. Fakat yaşanan olaylar gösteriyor ki zihinler esaretten kurtulamadı. Yedi düveli ülkesinden kovmuş, muzaffer insanların ruh halini yaşamak nasip olmadı bir türlü.
Aksine, sömürge ülkelerin insanları gibi, sömürenlere karşı bir hayranlık duygusu taşıyor her taraftan. Onların her işinde keramet ararken, milletimizi küçük görmekten; kendimizin farklı olduğunu gösterebilmek için ülkemizi ve milletimizi aşağılamaktan kurtulamadık bir türlü.
Belki de o yüzden Birinci Dünya Savaşı’nın galipleri cenahından yapılan ufak bir etki Türkiye’de fırtınalar koparmaya yetiyor. Belki de o yüzden kendisini o cenaha beğendirmeyi çok önemseyenler, umduğunu bulamayınca hezeyanlara giriyor.
Amerika’da yüzlerce yazardan birisi Türkiye, ya da Türkiye’deki taraflardan birisi hakkında iki satır yazsa gündemin tam ortasına oturabiliyor. Neden böyle olsun ki? Onlar sekiz bin kilometre uzaktan bakıp, bizim ülkemizde cereyan eden olayları bizden çok daha iyi mi görüyorlar?
Foreign Policy dergisi yaşayan yüz entelektüel kişi arasında bir anket düzenledi. Anket sonuçları Fethullah Gülen Hocaefendi’nin “açık ara” önde olduğunu ortaya koydu. Açık ara diyorum, çünkü anketi çok önemseyen fakat sonucu hazmedemeyenler “müritler uçurdu” demeye başladı. Bir Türk’ün birinci olmasına kahrolacak hale geldiler. Orhan Pamuk’un dereceye girmiş olması da bu arada kaybolup gitti…
Bir de Hocaefendi’ye bakalım. Hocaefendi yüz entelektüel arasında birinci seçilmiş olmayı önemsemiyor, “Onların birinci seçmesiyle insan birinci olmaz.” diyor.
Hocaefendi’nin birinciliğinden rahatsız olanların dedikleri, on yıl önce yapılan bir başka anketi hatırlattı. Yer yine Amerika ve anketi yapan da Time dergisi.Dergi yüzyılın devlet adamlarını seçmek üzere anket düzenlemişti. Ankette Atatürk’ün de yer alabilmesi için Hürriyet gazetesi bir haber yapmış: “Haydi oylar Atatürk’e” kampanyası başlatmıştı. Anket sonuçlarına göre Churchill’in önde gittiğini gören Hürriyet, ikinci bir haber daha yapmış ve haberin sonucunu okurlarına şöyle duyurmuştu:
“Hürriyet’in yayınıyla harekete geçen vatandaşlarımızın oyları sonucu Atatürk, Time Dergisi’nin kampanyasında rakiplerine yeniden fark atmaya başladı. Atatürk, devlet adamları listesinde Churchill’in, kahramanlar listesinde ise Mandela’nın açık ara önünde.”
Şimdi düşünelim bir kere. Time dergisi Atatürk’ü aday göstermeseydi, ya da Hürriyet kampanya yaparak oyları artırmasaydı Atatürk küçülmüş mü olacaktı?
Neden İzmir’den denize döktüğümüzü, Lozan’da haklarımızı söke söke aldığımızı döndüre döndüre anlattığımız dünyadan birilerinin bizi seçmesini bu kadar önemsiyoruz ki? Dergi Gülen Hocaefendi’yi aday göstermeseydi koskoca bir realite yok mu olacaktı? Hem o kadar büyük bir insan değilse neden bu kadar önemseniyor ki?
Bu köşeden bir kere duyurmuştum. İlhan Selçuk ve Hikmet Çetinkaya’nın bir senede yazdıkları yazının toplamının üçte ikisi Hocaefendi’ye ayrılmış durumda. Madem Hocaefendi o kadar büyük bir insan değil, o zaman aleyhinde neden bu kadar yazıyorlar ki? Atatürk’ü listeye sokabilmek ve birinci çıkartabilmek için kampanya düzenlenirken, Hocaefendi’nin birinciliğini “müritlerin uçurmasına” bağlayanlar tarih boyunca hep aynı hatayı yaptılar.
En son Şerif Mardin’in “Hoca, öğretmeni yendi” yaklaşımında da aynı hataya düştüler. Hoca ile öğretmeni çarpıştırırken bilgiyi parçaladıklarını fark etseler, bunu yapmayacaklar. Aynı şekilde İstiklal Harbi’yle kazandığımız bağımsızlığın, hür düşünce ve o düşünce tarafından üretilen bize özgü projelerle tamamlanarak “ilelebet” var olabileceğini anlasalar, devlet için deyip, dünyanın dört bir tarafına dağılan eğitim sevdalılarını yok etmeye kalkmayacaklar.
Çünkü bağımsızlığını kazanarak yeniden kurulan Türkiye Cumhuriyeti’nin, dünyaya arz ettiği en önemli projelerden biri Hocaefendi’nin önderlik ettiği eğitim seferberliğidir. Kemalizmi dondurarak, iktidar aracı haline getirmek isteyenler Gülen testinden geçiyor.
Kurtuluş Savaşı’na rağmen zihnini esaretten kurtaramayanlar bakalım bu testten nasıl çıkacak!
